Salsa New York Style on2 (mambo on2)
Salsa New York Style on2 to styl cross-body, czasem nazywany mambo on2 lub salsa on2. Stworzony w latach 70. przez Eddiego Torresa (urodzonego w Portoryko) przez połączenie oryginalnego mambo z latin hustle i innymi stylami tańca takimi jak pachanga i boogaloo. Od tego czasu rozwinął się pod wpływem między innymi tańca jazzowego, tańca współczesnego, tańców afrokubańskich. Tańczony jest w rytmice na 2 (tzw. break on2), partner rozpoczyna krok lewą nogą do tyłu na pierwsze uderzenie w takcie. Partnerka zaczyna swój krok na pierwsze uderzenie w takcie prawą nogą do przodu. Zmiana kierunku ruchu (czyli break) następuje na drugie uderzenie w takcie – stąd nazwa – salsa na 2. Za największych innowatorów tego stylu po Eddiem Torresie uważa się m.innymi Frankiego Martineza i Juana Matosa. Styl ten jest dla niewprawnego obserwatora dość podobny do stylu Los Angeles. O ile jednak styl Los Angeles jest bardziej dynamiczny i sportowy to styl New York jest bardziej delikatny, zmysłowy i płynny, akcentujący przez kroki lub ruch ciałem elementy rytmiczne w muzyce. W stylu nowojorskim raczej nie stosuje się figur akrobatycznych. Tyle informacji, a oto najlepsze wykonanie mambo jakie widzialem:
Oliver Pineda and Luda Kroiter.
Salsa Los Angeles Style on1
Styl powstały w Los Angeles głównie za sprawą braci Vazquez, apogeum rozwoju osiągnął w latach 90. XX wieku. Styl L.A. jest tańczony “na 1″ (pauza na 4/8, break na 1/5). Jest to styl liniowy (Cross-body), a więc wszystkie figury wykonujemy w jednej linii. Jedyna możliwa zmiana kierunku tańca to dokładnie 180° i następuje poprzez wykonanie podstawowej figury tego stylu: Cross Body Lead. Los Angeles salsa jest stylem bardzo widowiskowym i szybkim; cechuje go duża częstotliwość występowania wielokrotnych obrotów (spinów), elementy typu Butterfly (eksponowanie partnerki) jak i występowanie elementów shines oraz akrobatycznych. Ten styl jest obecnie najpopularniejszym stylem tańczonym w Polsce.
W różnych opracowaniach grupę stylów Cross-Body oznacza się również jako X-Body, XB lub XBL (Cross Body Lead). Przykładowo można się spotkać ze skrótem XB LA, czyli salsa Cross Body – styl Los Angeles, podobnie XB NY jako salsa Cross Body – New York style.
Jhonny Vazquez.
Salsa Cubana – Styl Kubański
W zasadzie jest to zestaw stylów rozwiniętych na Kubie (bądź w Stanach Zjednoczonych przez kubańskich emigrantów) różniący się głównie rytmicznym umiejscowieniem kroków. Może być tańczony na 3 i 4 (oryginalna rytmika kubańska) lub na 1 (zmieniona na potrzeby uczenia salsy osób nie będących Latynosami przez kubańskich emigrantów z Miami).
Salsa kubańska charakteryzuje się dość powolnym tempem wykonywania figur. Jest to raczej taniec chodzony niż oparty na krokach. Bardzo rzadko wykonuje się w nim więcej niż 1 obrót partnera lub partnerki w takcie. Prowadzenie w salsie kubańskiej jest dość mocne i nie zostawia partnerce wiele swobody na elementy stylingu. Figury w salsie kubańskiej wymagają często skomplikowanych zapleceń rąk tańczącej pary (tak zwane kubańskie węzły). Krok podstawowy w salsie kubańskiej nazywa się guapea i jest tańczony do przodu i do tyłu ale istnieje kilka innych wersji kroku podstawowego tańczonych na boki lub do tyłu.
W różnych opracowaniach styl kubański oznacza się również nazwą Rueda de Cassino. Rueda de Cassino tańczona jest wtedy grupowo parami według geometrii koła. Tancerze i tancerki w parach poruszają się dookoła wspólnego środka wykonując figury i zmieniając kierunek. Figury są sklasyfikowane osobnymi hiszpańsko brzmiącymi nazwami, które podczas tańczenia prowadzący grupę odpowiednio wcześniej wykrzykuje, aby następnie wszyscy jednocześnie mogli je wykonać zbiorowo, co jest bardzo widowiskowe. Niektóre z bardziej zaawansowanych figur możliwe są do wykonania jedynie w ograniczonej liczbie par. Podstawowe figury nazywają się dile que no oraz dame. Dla przykładu spis i kolejność wykonanych figur może być następujący: dame, enchufla doble, policia, adios con familia, sacala, paseala, kentucky, sombrero, bolsero, al centro, hombres derecha, mujeres izquierda, dile que no, dame.
Salsa Portorykańska
Także styl cross-body tańczony na 2. Od stylu nowojorskiego różni się krokiem podstawowym. Partner rozpoczyna w nim taniec od kroku na 2 do przodu lewą nogą. Także pauza występuje w nim innym miejscu niż w stylu nowojorskim. Jedną z odmian salsy portorykańskiej jest tańczenie na clave. Kroki wypadają wtedy na poszczególne uderzenia tego instrumentu czyli 2, 3, 5, 6i oraz 8 (dla clave 2/3). Ponieważ czwarte uderzenie przypada na połówkową wartość można nazwać ten sposób tańczenia stylem synkopowanym. Figury stosowane w stylu portorykańskim są dość proste, tancerzy stosują za to dużo kroków solowych (shine steps) i skupiają się na elegancji kroku podstawowego.
Salsa Palladium Mambo
Zwanym czasem także power on2. Jest to w dzisiejszych czasach bardzo rzadko tańczony styl. Przed stworzeniem współczesnego stylu nowojorskiego przez Eddiego Torresa był głównym sposobem tańczenia w Nowym Jorku. Timing jest w zasadzie identyczny stylu portorykańskim (ale nie w wersji tańczonej na clave).
Salsa MILLENNIUM
Styl oryginalnie stworzony przez znakomitych tancerzy – Al’a “Liquid Silver” Espinoze i Eddie “The Salsa Freak” Espinoze. Nie jest on popularny w Europie, nie można się go nauczyć praktycznie nigdzie w Polsce. Styl Millennium jest łatwiejszy do nauczenia niż tradycyjna salsa, jak twierdzą jego twórcy. Oparty na połączeniu dwóch najbardziej podstawowych figure salsowych – obrót po ręką i cross body – styl ten pozwala początkującym salsowiczom na bardzo szybkie wyjście na parkiet. Ta prosta kombinacja nazywana jest “Millennium Break”. Z czasem rozwoju tancerzy, ich postęp może być zauważony w zwiększonym obyciu w interpretacji muzyki, podczas wykonywania wcześniej wspomnianej kombinacji. Styl Millennium uwalnia od niektórych technicznych i tanecznych wyzwań, jakie stawia tradycyjna salsa, włączając w to takie jak: presja prowadzących (Panów;)), aby stworzyć cały repertuar skomplikowanych prowadzeń w celu “usatysfakcjonowania” partnerek, z którymi tańczą; tendencja do “odtwarzania” wyuczonych długich sekwencji figurek, włącznie z takimi segmentami, które akurat niekoniecznie pasują do danej muzyki, bądź nie są możliwe do wykonania dla partnera, a także powtarzania ogromnych ilości spinów i systemów obrotów do szybkiego tempa, co może być wykańczające psychicznie i fizycznie dla prowadzonych. Jednak nie oznacza to, że styl ten nie wnosi kompletnie nic do tańca danej pary, tlko ze względu na fakt, że opiera się na figurach prostych. W Millennium, najprostsze salsowe techniki obrotów są pełne interpretacji, ekspresywnego ruchu ciała, doskonale zgrywając się przy tym ze wszystkimi uderzeniami I przerwami w muzyce.
Kładzie się tutaj nacisk na indywidualną ekspresję każdego z tancerzy oraz interpretację muzyki właściwą dla każdego z osobna. Dla przykładu – podczas przerw w muzyce, tancerze skłaniani są do przerw w tańczeniu, dopóki dźwięki nie zaczną rozbrzmiewać na nowo. Podobnie, zachęcani są do pokazania szeregu dźwgni i obniżeń tak aby zbiec się nimi z uderzeniami w muzyce. Kiedy muzyka wchodzi w fazę staccato, tancerze idąc za rytmem powinni wykazać się umiejętnością wykorzystania ruchów ciała i kroków. “Powodem dla stworzenia Salsy Millennium, było zachęcenie ludzi do bardziej lirycznego tańca, do słuchania muzyki i umiejętności cieszenia się nią, a także dla “rozmowy” oraz wspólnego sprawiania sobie radości w tańcu obydwojga partnerów”(Eddie “The Salsa Freak”).
Edie, the Salsa Freak and Peter Fige salsa social dancing.
Salsa Kolumbijska
Salsowa kultura taneczna Kolumbii może być postrzegana w dwojaki sposób. Generalnie, sposób tańczenia salsy w Kolumbii przypomina taniec narodowy – czyli Cumbię. Charakterystyczny jest falujący ruch bioder, podstawowe kroki podobne do kroków mambo, lecz przyprawione karaibskim luzem, oraz łatwe do prowadzenia obroty. W ten sposób tańczy się w Medellin, Bogocie, Cartagenie. Sposób ten jest widoczny na parkietach Panamy, Wenezueli, Peru, Chile i wszędzie tam gdzie jest grana cumbia oraz panuje dominacja kolumbijskiej mody tanecznej. Z drugiej strony mamy także kolumbijskie miasto CALI, które już w latach 70. zdobyło renomę i sławę Światowej Stolicy Salsy. Mieszkańcy Cali upodobali sobie szybkie mambo jako fundament swojego stylu. Jako jedyny styl salsy, Salsa Calena łączy w sobie tańce i rytmy z których salsa powstała. Oznacza to że jest to mieszanka tańców takich jak: Mambo, Cha cha cha, Pachanga, Boogaloo, Cumbia, Guaracha. Styl ten charakteryzuje się wręcz fenomenalną pracą stóp wykonywaną do tzw. Salsa dura (czyli szybka, mocna salsa). Sami Calenos określają swoją salsę jako: ‘Dura en pies’ – co oznacza że większy nacisk kładzie się na prace nóg i kreatywność tancerzy. Często spotkać się można z tym że na imprezach tanecznych puszczana jest salsa w szybszym tempie, tak aby tancerze mogli się naprawdę wyszaleć. Po dziś dzień Calenos mają renomę najlepszych tancerzy w Ameryce Łacińskiej. Potwierdzają to tytuły Niekwestionowanych Mistrzów Salsy ( Undisputed Salsa Champions) jakie to reprezentanci Kolumbii zdobywają w wielu turniejach (np.: WSF). Styl ten jak i kultura Kolumbii przed długi czas miały problemy w przedostaniu się do świadomości amerykanów i Europejczyków ze względu na problemy polityczne oraz narkotykowe. Przez wiele osób jest on uważany za najtrudniejszy styl, przeznaczony dla zaawansowanych tancerzy. Powoli jednak zdobywa popularność w Europie. Otwierane są szkoły uczące tego stylu we Francji, Włoszech, Hiszpanii…. a nawet w Polsce.
Salsa Calena.
Colombian Salsa Swing Latino 
Add A Comment